Onze blogs

Amy (32) is verloofd met Dwight (37). Ze wonen in Lelystad en Amy is moeder van 2 dochtertjes; Loïs (2,5 jaar) en Ella (3 maanden). Amy werkt als leerkracht op een basisschool, maar geniet nu nog een aantal weken van haar zwangerschapsverlof. Ella liep met 3 weken het RS-virus op.Onze tweede trots Ella kwam met 41 weken kerngezond ter wereld. Loïs was vanaf de allereerste minuut een ontzettende lieve zus. Knuffels en kusjes werden er in overvloed gegeven. Loïs had ons al geleerd hoe waardevol en belangrijk je kind is. Ik explodeerde bijna uit elkaar van liefde voor mijn twee meiden. Loïs gaat elke woensdag met veel plezier naar de kinderopvang. Twee weken na de geboorte van Ella kwam Loïs snotterig thuis van de kinderopvang. Je over beschermende moedergevoelens maken op dat moment overuren, omdat je een pasgeborene hiervoor wil beschermen. Al snel kwamen we tot de conclusie dat het onmogelijk is om een 2-jarige uit de buurt te houden van haar pasgeboren zusje, waar ze zo ontzettend dol op is. We probeerden wel kusjes en knuffels te beperken.Zaterdagnacht begon Ella slechter te drinken en merkte ik dat ze zwaarder ging ademen. Ook moest ze af en toe hoesten, maar had gelukkig geen koorts. Ik dook meteen het internet op om te zoeken wat het kon zijn en kwam al snel artikelen tegen over het RS-virus. De volgende ochtend kregen we kraamvisite van een goede vriendin. Zij is doktersassistente en hoorde Ella hoesten. Ze vertelde toen dat ze dit geluid herkende van baby's die langskwamen bij haar op de praktijk en het RS-virus hadden opgelopen. Het zat me niet lekker en diezelfde zondagmiddag had ik de verloskundige gebeld. Zij adviseerde mij om toch wel direct de huisartsenpost te bellen. Daar liet Ella ook het hoesten horen, maar we werden vervolgens weer naar huis gestuurd met de boodschap dat ze niks verontrustend kon horen aan haar longen. Ik was aan de ene kant opgelucht met deze boodschap, maar was toch niet gerustgesteld omdat ik zag dat Ella niet zichzelf was. De dag erna ging Ella steeds slechter drinken. Ze was ook bijna niet wakker te krijgen. Ik sprak mijn zorgen voor de zoveelste keer uit naar Dwight, maar die was mijn bezorgdheid meer dan zat aangezien hij zich vasthield aan de boodschap van de arts op de huisartsenpost.De volgende ochtend kreeg Ella een pompende ademhaling met intrekkingen en ging ook neusvleugelen. Ik nam contact op met de huisarts en aangezien het Corona symptomen waren, mocht ik pas aan het einde van de dag langs komen tijdens het Corona spreekuur. Mijn moeder kwam langs om te kijken hoe het ging en ik barstte in huilen uit. Je voelt je zo machteloos. Ik wilde Ella zo graag beschermen en het voelde enorm als falen. Ze was nog zo klein. Ella begon grauw te zien in haar gezicht en mijn moeder besloot toen dat ik niet moest wachten en weer moest bellen. Ik mocht toen gelukkig meteen langskomen bij de huisarts en mijn moeder bleef thuis bij Loïs. De huisarts hoefde maar kort te luisteren naar Ella. Ze dacht aan het RS-virus en zei dat we meteen door moesten rijden naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis in Almere. Onderweg belde ik Dwight, die elders in het land op cursus was, dat het niet goed ging met Ella en dat hij naar het ziekenhuis moest komen.Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen werd Ella aan de monitor gelegd. Haar zuurstofgehalte was laag en ze kreeg allerlei plakkertjes opgeplakt. Je moederhart huilt als je je kleine baby zo moet zien, maar ik wist dat ze nu in goede handen was. Ik was zo blij dat we eindelijk serieus werden genomen. We werden verplaatst naar een kamer op de kinderafdeling. Een uur later was de uitslag van het onderzoek er: Ella had het RS-virus opgelopen. Ik was kwaad en verdrietig tegelijk. Had ik nu maar beter naar mijn moederinstinct geluisterd en had ik me nu maar niet laten wegsturen bij de huisartsenpost. Je hebt op dat moment geen tijd om kwaad te zijn, want je wilt er voor je kleine meid zijn en met haar meevechten tegen dit verschrikkelijke virus. Er werd, gepaard met oorverdovend gekrijs, een sonde ingebracht bij Ella. Ook kreeg ze zuurstof toegediend en om de zoveel uur een zetpil. In haar neus kreeg ze zoutdruppeltjes en daarnaast druppeltjes met xylomethazoline.Het plan was om Ella eerst zelf te laten drinken en wat niet lukte via de sonde te geven, zodat ze wel de hoeveelheid binnen kreeg om aan te sterken. Na elke voeding stopte ze er na 10 cc al mee. Ze kon gewoon niet meer, omdat ze zo benauwd was en niet de kracht had om zelf te drinken. Om de zoveel tijd kreeg ze een enorme hoestaanval. Het enige wat ik kon doen was op dat moment haar optillen en rechtop houden. Tijdens zo'n hoestaanval drukte ik regelmatig op de alarmknop omdat het zo heftig was, dat ik bang was dat ze er niet uit zou komen. De monitor bleef tijdens zo'n hoestaanval maar piepen, omdat haar hartslag voor lange tijd boven de 200 ging. Ik heb zoveel angst en paniek in Ella haar ogen gezien, afschuwelijk. Helaas kon op zo'n moment de verpleging ook niet veel doen dan haar alleen maar rechtop houden. Het was verschrikkelijk om Ella zo te moeten zien. Na een hoestaanval, die dikwijls een kwartier duurde, viel ze als een slappe vaatdoek in mijn armen in slaap. Ze kon niet meer en was zo zwak. Ik heb wat afgehuild, kon ik het maar van haar overnemen.De dagen gingen voorbij en het ging niet veel beter met Ella, maar gelukkig verslechterde de situatie ook niet. Dwight kwam langs wanneer hij kon. Ook nam hij Loïs af en toe mee die haar zusje en moeder erg miste. Ze wist dat Ella ziek was en daarom in het ziekenhuis moest blijven. Ik zong liedjes voor Ella en ze lag vaak lekker bij me of in haar ziekenhuisbedje. De verpleging liet haar op haar buik slapen, zodat ze beter kon ademen. De verpleging besloot om te kijken hoe Ella het ging doen zonder zuurstof. Dit hadden ze al verlaagd, dus dit was de volgende stap. Helaas pakte het niet goed uit en de monitor bleef vanaf dat moment maar piepen, omdat haar zuurstofgehalte te laag was. Terug aan het zuurstof. Het verloop van het RS-virus is lastig te voorspellen, maar de kinderarts die elke ochtend langskwam hoopte toch wel dat ze haar piek had gehad. Beetje bij beetje ging ze op eigen krachten steeds meer zelf drinken. Wat overbleef ging via de sonde bij haar naar binnen. De hoestbuien waren er nog wel, maar namen gelukkig in tijd af. Veel kraamvisite stond gepland en moest ik afzeggen. Iedereen leefde met ons mee.Ella knapte vanaf dag 6 op en liet, tussen al haar plakkertjes op haar gezicht, haar eerste glimlach aan me zien. Wat een magisch moment. Mijn meisje, zo klein en zo aan het vechten tegen dit rot virus. Er werd een nieuwe poging gedaan om Ella zelfstandig te laten ademen. Dit pakte gelukkig wel goed uit. Wat was ik trots op mijn kind dat ze voor het eerst haar flesje weer leegdronk. Daar zat ik weer te janken, maar deze keer van blijdschap. Als ze de nacht goed door zou komen, was de kans zeer aanwezig dat we dan de volgende ochtend naar huis mochten. Ze moest goed zelfstandig blijven drinken en dat deed ze gelukkig, ook haar nachtflesje. De volgende ochtend kwam de kinderarts ons ontslaan uit het ziekenhuis. Ella was er nog niet, maar mocht thuis verder aansterken.Ella is inmiddels 3 maanden en heeft nog steeds een piepende ademhaling. Dit kan nog wel even duren, maar hopelijk groeit ze hier overheen. Het gaat gelukkig goed met haar, al ben ik wel extra waakzaam. Ze drinkt en slaapt goed en is super vrolijk. Ze tovert een grote glimlach op haar gezicht als er ook maar iemand naar haar kijkt. We hadden nooit weggestuurd mogen worden bij de huisartsenpost, had de kinderarts tegen ons gezegd. Een belangrijke les, die vaak terugkomt, is ook nu weer: luister naar je moederinstinct.

Laura (32) is in juli bevallen van haar eerste dochter, Bowie. Laura heeft een best pittig traject gehad. Bowie is ontstaan vanuit IVF en Laura deelt haar ervaring over een moeizame bevalling via een keizersnede.6 maanden geleden ben ik bevallen van mijn dochter Bowie. Een mooie, gezonde, lieve, vrolijke dochter. Ik heb Bowie mogen krijgen via IVF. Een pittig traject maar zo geweldig dat het mogelijk is. Bowie is van de derde terugplaatsing uit een eerste lichting embryo’s. Als ik andere verhalen hoor valt dat gelukkig hartstikke mee. Echter het traject en het idee dat als dit niet lukt er nooit een wens vervuld zou worden is pittig. Als het mis gaat, ook al is het maar 2 keer mis gegaan, denk je toch “Gaat dit ooit lukken?”.Mijn zwangerschap verliep prima. Controles waren goed en ze groeide als kool. Aan het eind bleek dat ik een wat verhoogde bloeddruk had. Ook was Bowie voor de tijd in de zwangerschap een grote baby. Hierdoor werd mijn situatie medisch en ging ik over naar het ziekenhuis. Prima natuurlijk maar ik had graag thuis willen bevallen. Dat was een beetje een domper. Ik ging met 36 weken met verlof en eerlijk gezegd was ik het zat! Het was hartje zomer, ik was helemaal voorbereid en ik dacht laat haar maar komen. Ik sliep ook heel slecht wat de situatie niet hielp. Elke week zat ik huilend bij de verloskundige. Uiteindelijk kwam daar het verlossende woord. Donderdag avond (40+ 6 weken zwanger) zou ik worden opgenomen. Ik zou een slaapmiddel krijgen en vrijdag zou ik worden ingeleid. Yes!Zo gezegd zo gedaan. We gingen samen donderdagavond naar het ziekenhuis. Arnoud, mijn partner, mocht gelukkig mee. Ik kreeg wat voor het slapen rond 22.00 uur en weg was ik. De volgende ochtend werd ik getoucheerd. Nog geen ontsluiting… Balen want dat betekende, zoals de arts mij vertelde, dat eerst mijn baarmoedermond moest verweken. Ik kreeg medicatie om dit proces te versnellen. Om de 4 uur werd ik gecontroleerd en kreeg ik een nieuw setje pillen. Het schoot totaal niet op. Vrijdagavond was het eigenlijk nog hetzelfde. We bleven nog een nachtje. De volgende ochtend was er niks veranderd. Weer een dag medicatie. De dag verliep zoals die daarvoor: controles maar geen verbetering. Het was zo vermoeiend want je krijgt best wel krampen/voorweeën van die medicatie! Zaterdagavond leek het door te zetten, ik kreeg weeën! Onder de douche heb ik deze weggepuft. Er zou in de avond nog een arts komen maar zij had nog een spoedgeval dus ze kwam later. Uiteindelijk trok het weer weg en ik wilde alleen maar slapen. Weer een nacht verder. Zondagochtend werd ik wakker en geen weeën meer. Wederom werd ik gecontroleerd. Net aan 3 centimeter! Mijn vliezen konden gebroken worden en dat werd direct gedaan. Wat een gek gevoel! Het werkte wel want er startte direct een weeën storm. 3,5/4 uur duurde deze storm. Alle houdingen heb ik aangenomen maar niks hielp om de pijn iets af te laten nemen. Na 4 uur werd ik weer gecontroleerd. Ik was niks opgeschoten. Net aan 3 centimeter nog steeds. Oei, dat was vrij demotiverend. Ik zei direct dan wil ik een ruggenprik want dit hou ik niet vol. Ik was ook al kapot van die dagen ziekenhuis en medicatie. De anesthesist kwam direct en de ruggenprik was zo gezet. Gelukkig werkte hij ook direct! Wat een verlichting! Er werden gelijk wee-opwekkers aangesloten zodat het proces zou gaan versnellen. En er was eindelijk progressie: om de paar uur een paar centimeter erbij. 17.00 uur in de middag had ik 9 centimeter. De verloskundige zei: “Je gaat vandaag bevallen.” Spannend!Om 20.00 uur weer controle. Nog geen 10 centimeter. Om 21.00 uur controle, weer niks. Om 22.00 uur zei de zoveelste arts die ik die dag zag: “Misschien op handen en knieën zitten, de zwaartekracht wil nog wel eens helpen.” Nou oké, ik een uur zo gezeten. Ik trilde op mijn benen. Ik was echt gesloopt. Ik keek mijn vriend aan en zei: “waar moet ik de energie nog vandaan halen om een baby eruit te persen?”. Na een half uur kwam de verloskundige kijken. Ik keek haar aan en zei: “Je moet echt even eerlijk tegen me zijn: Hoe groot acht je de kans dat dit nog gaat lukken?” Ze was voorzichtig maar uiteindelijk zei ze zo’n 30%. Na nog een half uur op m’n knieën draaide ik weer op m’n rug. Waar ik eerst nog wel íets van de weeën voelde, voelde ik nu helemaal niks meer. “Probeer het laatste randje anders weg te persen.” Dat probeerde ik maar ook dit mocht niks helpen. Ik keek Arnoud en aan en zei: “Het gaat niet gebeuren, ik voel het.” Het woord keizersnede was al gevallen. De arts kwam weer terug en ze ging overleggen met de gynaecoloog. Die raadde het ook aan en voor ik het wist werd ik klaar gestoomd om een keizersnede te ondergaan.Ik werd door het ziekenhuis heen gereden. Ik voel nog de tegels onder me. Ik werd de uitslaapkamer ingereden en vanaf toen begon het circus. Met 3 verplegers en anesthesisten werd er van alles aangelegd. Stickers voor m’n hartslag, een zuurstofmeter, er werd uitgelegd dat ik andere verdoving door m’n al eerder gezette ruggenprik kreeg en ineens zag ik Arnoud in operatiepak voor me staan. Binnen no time lag ik op de operatietafel. Als je een keizersnede krijgt word de tafel iets gekanteld. Die klik maakte iets in mij los. Ik keek Arnoud aan ik zei: “Oeh, ik vind het nu spannend worden.” We begonnen beide te huilen van de spanning en ze begonnen. Ik kan niet goed beschrijven hoe het voelt. Het is geen pijn maar enorme druk en getrek. Ik vergelijk het altijd met het trekken van je verstandskies maar dan keer tien. Geen pijn maar zoveel druk! Bowie zat, wat toen bleek, muurvast. Ik had nooit natuurlijk van haar kunnen bevallen. Ze was een sterrenkijker en haar hoofd lag ook nog schuin. Waar normaal het moment van uitdrijven een paar minuten duurt, duurde dit ongeveer 20 minuten. Ze probeerde haar vaginaal terug omhoog te duwen en in lichte paniek werden de verplegers en anesthesisten gesommeerd om te helpen duwen. Dit werd met stemverheffing gevraagd. Mij vriend vroeg op een gegeven moment of alles wel goed ging. Ze gaven aan dat het moeizaam was. Ik focuste mij alleen maar op het verwerken van de druk. Wow, ik had een keizersnede echt onderschat!Ineens uit het niets was ze daar. Ik zag haar voorbij komen en ze werd snel gecontroleerd door de kinderarts. Het duurde even voordat ze huilde. Ik zei maar: “ik hoor niks, ik hoor niks!” En ineens hoorde ik een prachtige huil. Daar was ze. Bont en blauw dat wel maar helemaal gezond. Terwijl Bowie werd onderzocht lag ik enorm te trillen. Adrenaline zeiden ze. Arnoud nam Bowie vast mee naar de kamer en ik werd dicht gemaakt. Ik viel steeds in slaap zo moe was ik.De weken na de bevalling waren pittig. Ik was anderhalve liter bloed verloren dus het duurde even voor ik er weer was. We moesten ook echt samen de bevalling echt even verwerken. Veel tranen en stress allebei.Toen Bowie ongeveer 8 weken was had ik nog een gesprek met de gynaecoloog van de bevalling om terug te kijken en ik wilde weten hoe het kwam en wat het zou betekenen voor de toekomst. Ze gaf aan dat het een combinatie van verschillende factoren was. De ligging van Bowie, mijn bekken die wat meer in een trechter liepen en ik had een stug lijf. Uiteindelijk hebben ze mijn baarmoeder wat verder open moeten maken om erbij te kunnen. Dit betekende wel dat ik nooit natuurlijk kon bevallen want de druk van de weeën zou het litteken open kunnen scheuren. Heftig om te horen allemaal maar ik heb dit gesprek als heel prettig ervaren en kan het iedereen aanraden die een bevalling heeft waar wat complicaties optreden.Inmiddels is ze 6 maanden en is Bowie een lief vrolijk meisje. Sommige mensen om mij heen zeiden: “Ach, kijk nou wat daar ligt dan ben je die bevalling toch zo vergeten?”. Voor mij staat mijn bevalling en hoe ik dat heb ervaren los van het geluk dat ik mijn dochter in mijn armen heb. Dus nee, die bevalling vergeet ik niet meer maar dat is ook helemaal oké.

Als je zwanger bent, komt er veel op je af. Er is van alles wat je nog niet weet en nog nooit hebt gedaan. Misschien word je er zelfs wel onzeker van. Want: hoe ga je dat allemaal doen? Gelukkig krijg je in Nederland een kraamverzorgster bij jou thuis, die jou en je eventuele partner, álles leert wat je nodig hebt om vol zelfvertrouwen voor jouw kleintje te zorgen. Natuurlijk ben je voor de bevalling al druk bezig om alles perfect in orde te maken voor de komst van de kleine. Hier hoort ook het opmaken van het bedje bij, want dan staat het maar vast klaar. Maar hoe maak je het bedje van jouw baby op? In deze blog lees je alles wat je moet weten. Het juiste beddengoedEr zijn veel meningen over het beddengoed voor baby’s. En er is ook ontzettend veel keuze. Wat je in elk geval nodig hebt zijn: een molton hoeslaken, een hoeslaken, een lakentje, een dekentje en een hydrofiele multidoek. Verwacht jij een kleintje in het najaar of in de winter? Kies dan voor een dekentje met een fijne teddy voering. Verwacht jij een lente- of zomerbaby? Kies dan voor de ongevoerde variant. Dit biedt voldoende warmte in de warmere maanden. Bij een wieg heb je de afmeting van 75 x 100 cm nodig en bij een ledikant kies je voor 100x150 cm. Aan de slagAllereerst begin je met een molton hoeslakentje. Een molton beschermt het matrasje van het bedje bij ongelukjes. Deze doe je om het matrasje. Na het molton hoeslaken span je een gewone hoeslaken om het matrasje. Op de plek waar jouw mini met zijn hoofdje kom te liggen is het verstandig om een hydrofiele multidoek small neer te leggen. Vouw de doek in een punt en leg deze met de punt naar boven in het bedje en stop deze goed onder het matrasje in. Dit vangt gemakkelijk spuugjes op zodat je niet elke dag het hoeslaken in de was hoeft te doen. Je hebt al genoeg was met een baby. Wist je dat wanneer je hydrofiel strijkt, het minder vocht opneemt? Dit kun je dus beter niet doen. Nu is het bedje klaar voor het lakentje en de deken. Leg eerst de laken gespreid over het bedje neer en leg dan (ongeveer 20 centimeter onder de bovenrand) de deken gespreid op het laken. Vouw nu de bovenste rand van de laken over de deken. Bekijk eerst het gedeelte waar jouw kleintje komt te liggen. Het is belangrijk dat de baby nét niet met de voetjes tegen de onderste rand van het bedje aan ligt. Zo kunnen ze niet gemakkelijk weg zakken tijdens het slapen. Stop beide aan de onderkant in onder het matrasje. Wat je aan beide zijkanten over hebt stop je ook onder het matrasje in. Doe dit zo strak mogelijk. Dit vinden baby’s niet alleen heel fijn, maar zorgt ook voor een beperkte bewegingsvrijheid. Wat heb je nodig en hoeveel?Aan 1 setje beddengoed heb je helaas niet genoeg. Het is altijd fijn om reserve in de kast te hebben liggen wanneer het uitgewassen moet worden. Daarom kun je de volgende hoeveelheden aanhouden: 3 x molton hoeslaken 3 x hoeslakens 2 x laken 2 x deken 5 x multidoek small (70x70 cm) Wij hopen dat jullie iets hebben aan de tips van Jollein over hoe je het bedje van jouw baby opmaakt. Mocht het nog niet duidelijk zijn of heb je nog vragen? Neem dan gerust contact met ons op. Wij zijn er voor jou!

De jaarwisseling is standaard een uitdaging voor iedere ouder. Je wilt dat jouw kleintje lekker door slaapt tijdens zo’n onrustige nacht, maar hoe zorg je daar nou voor? Samen met Slaapkops hebben wij voor jou een aantal tips opgesteld, zodat je de jaarwisseling zonder zorgen doorkomt.We geven je 5 tips voor een zorgeloze jaarwisseling met je kleintje.Tip 1: Heb je een baby of een jonge dreumes/peuter? Laat je kindje dan lekker slapen! Je kindje heeft waarschijnlijk nog geen idee wat de jaarwisseling inhoudt en je kindje is waarschijnlijk lekker in diepe slaap. Wanneer je jouw kindje toch wakker maakt, kan het zijn dat je kindje weer moeilijk in slaap zal vallen en daardoor oververmoeid raakt.Tip 2: Heb je een wat ouder kindje? Dan is de kans groter dat hij of zij de jaarwisseling mee wil maken. Als je kindje hier niet om vraagt, zou ik dit ook niet aankaarten. Grote kans dat je kindje gewoon lekker blijft slapen en minder kans op oververmoeidheid de volgende dag. Wil jouw kleine er echt graag bij zijn? Breng hem/haar dan op tijd naar bed en maak je kindje vijf minuten voor twaalf uur wakker. Na het vuurwerk, kan jouw kindje weer lekker gaan slapen.Tip 3: Probeer het los te laten! De meeste kindjes zullen door het vuurwerk heen slapen en niet wakker worden. Probeer je hier dus ook niet te druk over te maken. Het is vaak een angst van ouders dat hun kindje wakker wordt, maar in de praktijk zien wij dat de meeste kindjes hier doorheen slapen. Maar als je als ouder de trap op loopt is dat een ander verhaal. ;)Tip 4: Laat je jouw kindje slapen maar wordt hij of zij toch wakker? Haal je kindje er dan even uit en troost je kindje. Wanneer alles weer rustig en stil is, leg je jouw kindje opnieuw in bed. Is jouw kindje echt uit de slaapkamer gehaald? Start dan opnieuw een kort bed ritueel voordat je jouw kleine naar bed brengt.Tip 5: Is jouw kindje wakker geworden? Zorg er dan voor dat de volgende dag een dag is die rustig verloopt zonder te veel prikkels/drukte. Daarnaast kun je jouw kindje ook wat eerder op bed leggen de volgende dag om eventuele oververmoeidheid direct op te lossen.Wij hopen dat deze tips jou helpen voor een zorgeloze nachtrust van jouw kleintje en dat jij als ouder een fijne jaarwisseling hebt.

Denise (30) is moeder van haar zoontje Evan (4 jaar) en van zoontje Enzo (3 maanden). Ze vertelt in deze blog onder andere over haar ervaringen met haar eerste en tweede kindje, over de onrustige nachten en haar ervaring met probiotica.Bij mijn eerste zoontje, Evan, was alles natuurlijk nieuw en super spannend vanwege alles wat er allemaal op je afkomt met het ouderschap! Evan heb ik 2 jaar lang borstvoeding gegeven en dit ging niet altijd van een leien dakje. Met zijn 2e verjaardag vond ik het echt tijd om te stoppen. Ik was alleen wel bang hoe dat tijdens de nachten zou gaan. Evan kwam toen namelijk nog altijd om de 3 uur voor een voeding. Eenmaal gestopt te zijn met de borstvoeding gebeurde er een wonder. Meneertje sliep namelijk de hele nacht door! Uiteindelijk viel het stoppen met de borstvoeding dus erg mee. Hij was wel nog 2 dagen verdrietig en vroeg nog om een “mama slok slok”. Dat vond ik wel zielig, maar dat hij daarna zo goed doorsliep en mama dus ook na 2 jaar, daar kon de vlag voor uit!DarmkrampjesToen ik zwanger was van ons tweede zoontje Enzo dacht ik: “dat doe ik wel even een 2e kind, ik heb immers veel geleerd met Evan.” Maar niets bleek minder waar. Enzo had namelijk ontzettend veel last van darmkrampjes en was een erg onrustige baby. Ook had hij de eerste weken wat last van reflux. Een erg pittige combinatie samen met de borstvoeding. Ik had helaas geen probiotica ingenomen toen ik zwanger was. Iets wat ik bij Evan wel had gedaan en Evan had amper last van darmkrampjes. Wat had ik een spijt dat ik dat niet gedaan heb. Het probiotische poeder deed een wonder tegen de onrustige nachten Onrustige nachtenIk begon steeds meer angst te krijgen voor de nachten. We sliepen amper en moesten Enzo steeds wiegen en troosten. Enzo sliep naast mij in de co-sleeper. Ik kon dus elk zuchtje en kreuntje goed horen. Hij was in de nachten ontzettend onrustig, moest huilen, maar was ook veel met zijn armen aan het zwaaien en geluidjes aan het maken. We hadden al van alles geprobeerd: Inbakeren, druppeltjes, ruismachine en knuffelschapen. Het leek allemaal niet veel te helpen en Enzo huilde ontzettend veel. Er waren dagen bij dat hij in totaal maar 4 uurtjes sliep. De andere 20 uren waren we met hem in beweging om ervoor te zorgen dat hij niet huilde. De eerste weken leek alleen een klein kruikje op zijn buikje wat verlichting te geven. Eindelijk kon ik 2 uurtjes tussen de voedingen door slapen! Maar na een paar dagen was helaas een kruik ook niet genoeg meer.Probiotsche poederHet was een erg pittige tijd en dat is dan nog een understatement! We gingen naar de huisarts en een osteopaat, maar ook dit gaf niet veel verbetering. Pas toen ik herinnerde dat ik die probiotische poeder bij Evan wel had ingenomen tijdens de zwangerschap en bij Enzo niet ging er een lampje branden. Tot grote vreugde zag ik dat je het poeder ook in een fles aan een baby kunt geven, dus heb dat toen gelijk besteld! We geven Enzo nu ook 1 a 2 keer per dag een flesje kunstvoeding, zodat we het poeder in een flesje kunnen geven en ik ook iets meer ademruimte heb!En ja hoor na een paar dagen werden de krampjes aanzienlijk minder en dacht ik bij mezelf: ”Had ik dit maar eerder geweten!” Nu konden wij eindelijk wat meer genieten van zijn babytijd.Verbetering in het slaapritmeEnzo is inmiddels 3 maanden en het gaat nu gelukkig zoveel beter! Er zijn nog wel wat dagen dat hij af en toe onrustig is en last heeft van krampjes wanneer hij moet poepen.We hebben hem met 2,5 maanden op zijn eigen kamer laten slapen. Ik vond dit ontzettend spannend! Maar wat een wonder, het ging echt super goed! Ik zet voor het slapen een ruismachine aan, zodat hij weet dat het tijd is om te slapen en dan stop ik hem in zijn slaapzakje. Ik geef hem dan nog een laatste voeding en leg hem dan op bed. Ik blijf er eventjes bij om zijn speentje in te houden en dan valt hij in slaap. Soms zelfs zonder hulp van het speentje! Als hij toch wakker wordt, dan ga ik er weer even heen. Ik geef hem dan een aai over zijn hoofdje en geef hem zijn speentje. Nu slaapt hij vaak om 19.30 en wordt hij pas rond 03.00 wakker en dan nog een keer om 07.00. Tussen de middag leg ik hem weer op bed en dan slaapt hij meestal ook nog 2 of 3 uurtjes.Geef niet op!Geef dus niet op! Bij een onrustige baby kan een slaapzakje ook goed helpen. Van inbakeren werd Enzo alleen gefrustreerd, omdat hij zijn armpjes niet kon bewegen. Maar ook ritme en rituelen voor het slapen gaan kunnen goed helpen. Wat bij mij het beste hielp was toch echt het probiotische poeder en Enzo leek ook beter door te slapen in zijn eigen kamertje. Wat ook superfijn is dat we een cameraatje in zijn kamer hebben, zodat ik op mijn telefoon kan zien of hij slaapt. Dit geeft ook super veel rust!

Van een roze wolk was eerst geen sprakeLaura (32) is moeder van haar dochtertje Bowie (12 weken) en vertelt over onder andere de eerste nachten in het ziekenhuis na de bevalling, haar eigen ervaringen rondom het slapen, ongewenst advies en ouderwets advies over het slapen.Oké slapen… Een onderwerp waar ik me gek op heb gegoogled! Zoektermen als: “mijn baby slaapt onrustig” of “mijn baby doet hazenslaapjes overdag’’ of “ritme baby 2 maanden”. Ik volg verschillende slaapcoaches op Instagram uit Nederland maar ook uit Amerika. Je kan je gek zoeken! Overal komt wat anders uit. Andere meningen, andere ideeën. Gek word je ervan! Om nog maar niet te spreken over alle forums en ervaringen van andere ouders die ik heb zitten doorspitten!Moeizame startDe problemen rondom het slapen begonnen voor mij al direct na mijn bevalling. Onze dochter Bowie is geboren na 3 volle dagen inleiden in het ziekenhuis: 2 dagen tabletjes, wee-opwekkers, weeënstorm, ruggenprik noem het maar op! Uiteindelijk is Bowie met een spoedkeizersnede ter wereld gekomen. Ze zat muurvast en ze hebben mij verder open moeten maken om haar eruit te kunnen krijgen. Je snapt het al: ik was kapot! Net als de meeste vrouwen na een bevalling. De eerste nachten in het ziekenhuis kon ik niet slapen. Ik zat nog vol adrenaline en probeerde te verwerken wat er allemaal was gebeurd. Daar had ik eigenlijk helemaal geen ruimte voor, want hallo, ik had net een baby! Ik was mega gefocust op haar. Elke kik die ze gaf, was ik alert op. Hetzelfde geldt voor mijn partner, Arnoud. Wij sliepen niet en zij ook niet. Met pijn in mijn hart hebben de verpleegkundigen haar meegenomen zodat wij konden slapen. En wat bleek: zij sliep ook! Daarnaast merkten we dat het ziekenhuis erg gefocust was op het geven van borstvoeding. Ik ben anderhalve liter bloed verloren en de borstvoeding kwam absoluut niet op gang. Van bijvoeden was helaas de eerste dag en nacht geen sprake. Ik had een grote baby bij geboorte en de meid had honger! Ook dat helpt niet met het slapen, maar wat weet je nou als nieuwe ouder. Je vertrouwt blind op de zorgverleners. Uiteindelijk heeft ze een aantal flesjes gekregen, gelukkig!Ouderwets adviesToen de kraamzorg thuis ophield, nam het consultatiebureau het over. Allereerst: het consultatiebureau geeft echt goede adviezen. Maar over het slapen denken ze echter naar mijn mening erg ouderwets. ‘s Nachts sliep ze in haar eigen wieg. We namen haar slapend mee naar boven en ze sliep van voeding naar voeding. Top! Het advies was echter wel om haar vanaf 19:00 uur op bed te leggen en als ze niet in slaap viel haar te laten huilen. 5 minuten! Ik kon dat niet over mijn hart verkrijgen en heb dat dus ook niet gedaan. Ik heb haar op mijn eigen manier in slaap gewiegd en weggelegd, erbij gebleven tot ze sliep. Avonden heeft het gekost, maar nu doet ze dat supergoed!Overdag was echter een ander verhaal. Bowie sliep bij mij, haar vader of in de box. Ook hierover kregen wij het advies om haar in haar eigen bed te leggen en te laten huilen. Dit advies kregen we toen Bowie nog maar 4/5 weken was. Sorry maar ik doe het niet. Ik vind het ouderwets en ik geloof niet dat ik een blijere baby krijg van haar te laten huilen.Sprongetje voorwaartsAan de andere kant legde ik wel druk op mezelf. Mijn missie was: als ik weer ga werken MOET er ritme in zitten. Die druk voelde zij ongetwijfeld ook. Ik deelde dit wel eens voorzichtig met andere moeders en iedereen reageerde als volgt: “Joh, komt wel! Probeer het in haar wieg en lukt het niet neem je haar bij je. Als ze maar slaapt!” Wederom bleef het consultatiebureau adviseren haar te laten huilen. Eerlijk gezegd meld ik nu bij hen dat het prima gaat en doe ik mijn eigen ding wat betreft slapen. Ik probeer het elk slaapje in haar eigen wieg die overigens bij ons op de slaapkamer staat. Soms slaapt ze een half uur en lukt het niet meer in slaap te komen. Dan pak ik haar en leg ik haar bij me. Ze slaapt dan zo 2/3 uur.Eindelijk ritmeNu is Bowie 12 weken en begint het ritme qua slapen te komen. Ik merk goed op dat ze ongeveer 1,5 uur na haar voedingen wil slapen. Dan verschoon ik boven haar luier, zet ik een muziekje aan, wieg ik haar tot ze bijna slaapt en leg ik haar weg. Soms lukt het, soms niet. Op de opvang kan ze zelf in slaap vallen. Ook niet altijd lang, maar ze leert het.AcceptatieIk heb het losgelaten, geaccepteerd en beseft dat het ritme wel komt. Ik heb mooie artikelen gelezen over het feit dat laten huilen echt niet werkt en zelfs gevolgen kan hebben voor later. Dit werkt in ieder geval niet voor mijn dochter. Natuurlijk, bij een beetje jengelen ren ik niet naar haar toe maar echt huilen.. Nee, niet voor mijn baby.Vertrouw op je moedergevoelAan alle moeders: Het blijft een cliché maar vertrouw alsjeblieft op je oer-gevoel! Het is écht waar, elke baby is anders en jij kent die van jou het allerbeste! Ik heb voor mezelf besloten, mocht ze met 6 maanden nou echt niet zelf slapen in haar eigen bed op haar eigen kamer zou ik wel een slaapcoach in willen zetten die je leert haar op een liefdevolle manier zelf te leren slapen. Tot die tijd: Luister naar je moedergevoel en ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt.Instagram tip: @thenewsleepcoach